گروهى آن را به « ما سوى اللّه » تفسير نموده و مىگويند : به آنچه در جهان ، غير از خدا جامهء هستى پوشيده است « عالمين » مىگويند . برخى ديگر آن را به آن رشته از موجودات اختصاص داده كه داراى درك و عقل باشند ، مانند بشر و فرشته . برخى ديگر براى آن ، معناى سومى انتخاب نموده‌اند كه دايرهء آن از دو معناى پيشين تنگتر است و مىگويند : مقصود از آن ، همهء انسانهاست و از آنجا كه انسان اعجوبهء خلقت است ، از اين جهت هر انسانى از نظر عظمت جسمى و فكرى براى خود عالمى است « 1 » . ما هركدام از اين سه معنا را انتخاب كنيم ، در نهايت ، لفظ عالمين ، تمام انسانهاى روى زمين را شامل مىشود و ايجاب مىكند كه او بيم دهندهء همهء انسانها باشد . از ميان آيات ديگرى كه مىتوان جهانى بودن رسالت پيامبر اسلام را استفاده كرد ، آيات زير است : 1 . « قُلْ يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ جَمِيعاً « 2 » ؛ بگو اى مردم ! من پيامبر خدا به سوى همه شما هستم » .

--> ( 1 ) . اين تفسير از رئيس مذهب شيعه ، حضرت صادق عليه السّلام نقل شده است و شاهد آن ، برخى از آيات است ، از آن جمله آيهء زير : « أَ تَأْتُونَ الذُّكْرانَ مِنَ الْعالَمِينَ » ؛ لوط به قوم خود گفت : چرا به هم‌جنسان خود از بشرها روى مىآوريد ؟ ( شعراء ( 26 ) آيهء 165 ) . به‌طور مسلم ، مقصود از « عالمين » در اين آيه ، همان انسان ، اعم از زن و مرد است . ( 2 ) . اعراف ( 7 ) آيهء 158 .